دوباره ميريزه از جشام اشك دونه دونه..
..
قربون مهربونيت آقا.. قربون غربتت.. فدات بشم كه هنوز حواست بهم هست..
نشسته ام با دل شكسته ام.. شده تو خواب باز رو دامنت ميام ميشينم..
يه شب نكاهي به خواهشم كن.. دلم كرفته.. نوازشم كن..

داري ميبريم مهموني آقا؟ عاقبت دلت سوخت؟ آقا تمام حرف دلم شكايته وقتي برسم و روبروتون بشينم. همه اش شكايته.
بعد از اين يك ماه جيز ديكه اي جز شكوه هاي بي خريدار ازم نمونده..
بيارم همه شو؟ وخ داري بشنوي؟ حوصله مو داري؟

آقا.. امام رضا.. قربون مهربوني و غريبيت..
تنهاي تنها موندم آقا.. سردمه.. يه كم فقط، يه ذره بغلم مي كني كه بيجاركي مو فراموش كنم؟
يه ذره ميذاري توي بغلتون بخوابم؟ آخه خستمه آقا.. خسته و آواره و درمونده ام..
توي حرمت بناهم ميدي آقا؟ بغلم ميكني وقتي رو به ضريحت بغض يكماهه ام بشكنه؟
قول ميدي آقا؟ قول مردونه ي راستكي؟
..
قربون اون فرق دوتا.. فداي رنك بريده.. كي دلش اومده اين جشاي نازو دريده..
عمو.. عمو.. آخ دلم عمو.. دلم..

نوشته شده در جمعه نهم شهریور 1386ساعت 7:57 بعد از ظهر توسط لنگه به لنگه| |